غریبانه

همزادکویرم تب باران دارم /درسینه دلی شکسته پنهان دارم/دردفترخاطرات من بنویسید/من هرچه که دارم ازشهیدان دارم

 تصویر                   

                دیده ها بی نور

                                                              دیده ها، راهى به ظلمت  ها،

سینه ها، تابوت حسر تها

 

هیچ فردایى نمی بینى.

 

جز با رنگ خون و مرگ

 هیچ امیدى نمی یابى،

                           در این هاله های شبرنگ...

 

 

 

                         آرامش  

        آرامش       

شوق ها،

اندیشه هاى باز، همچنان فانوسى افسرده

 در میان هاله های دود، ناپیدا.

 

گونه ها، همچون غروبى زرد،

گونه ها، آئینه ى غم ها،

قلب ها، لبریز، از عصیان.

این فرشته ی زیبا را

من دید ه ام، با جامه هاى سبز بهارى رنگ،

در بازى ها طلایی ماهی ها،

در اشک ابر،

زمزمه ى باران.

 

در گردش.

 

در ریزش.

 

آرامش

این نهفته ی پیدا را،

من دیده ام،

در آیه هاى روشن بی آهنگ

 

                                 در ساقه های سبز» حقیقت »

در شاخه ی شکفته ی باورها

 درجوشش...

در جنبش...

 

من دیدم این فرشته ى بى آهنگ،

با جامه هاى سبز بهارى رنگ،

 بر روى غنچه های یقین، آرمیده بود.

 

با ژاله ی امید، به نجوا نشسته بود.